Na de passage van de tunnel in Besancon, die een mooie 'boucle' van de Doubs rond de stad afsnijdt, onder de citadel door, bereiken we een rustige en veilige kade in het rustige Roche-lez-Baupré. Daar gaan we Zofia een tijdje laten liggen met de bedoeling om verder te varen na 1 juli, want vanaf dan zullen we alle tijd van de wereld hebben.

De eerste vaardag van het jaar !  Een nieuwe schroef en goed-gevulde waterwegen na de winter, dus dat moet vanzelf gaan. Dit stukje kanaal dat de Doubs met de Sâone verbindt hebben we al vaker bevaren. Eerst passeren we nog een grote chemische fabriek van Solvay/Ineos maar daarna is het puur natuur. Voorbij Choisey komen we op de Doubs die we onmiddellijk verlaten om een sluis in te varen die toegang geeft tot de jachthaven nabij het stadscentrum van Dole.

We kregen een mail van de VNF (Voies Navigables de France, de autoriteit die de waterwegen beheert) met de mededeling dat Zofia nu al lang genoeg plaats inneemt aan de kade van Abergement. Geen probleem want we zijn inderdaad in overtreding door zo lang aan een publieke kade te blijven liggen. In Frankrijk gaat men gelukkig nogal soepel om met dergelijke regels maar het vaarseizoen is begonnen en waarschijnlijk hebben bootverhuurmaatschappijen geklaagd, waardoor we vriendelijk maar kordaat verzocht worden om op te hoepelen...

Tot nu toe was het vaarseizoen elk jaar beperkt tot de tijd die we vrij konden maken. Na 2 of 3 weken varen keerden we dan met slepende voeten terug naar huis waar we het nomadisch bestaan direct gingen missen. Maar we weten nu met zekerheid dat Nadia vanaf midden juni zal kunnen stoppen met werken !  Daarom hebben we besloten om het vaarseizoen pas begin juli te starten en dan natuurlijk meteen voor een langere periode. Mooie tijden breken aan 😎.

Zofia is tijdens de afgelopen winter blijven liggen in het dorpje Abergement-La-Ronce, terwijl we wachtten op een nieuwe schroef. Tijdens ons bezoek aan het droogdok in augustus '25 (zie ook de Gallerij) zagen we niet alleen enkele deuken in de schroefbladen, een gevolg van de lage water-standen in de laatste zomers, maar ook het begin van een scheur met het risico dat we een blad zouden kunnen verliezen. Een smid kan die deuken herstellen maar men wou ons geen garantie geven voor een gelaste scheur, dus hebben we maar een nieuwe schroef besteld. Daar wachten we nu op en dat duurt erg lang. Geen nood natuurlijk want het is winter...